Το αστικό αδίκημα της δυσφήμησης.

Σε κάθε δημοκρατική κοινωνία οι πολίτες έχουν δικαίωμα στην ελεύθερη έκφραση της γνώμης τους καθώς και στην ελεύθερη μετάδοση ιδεών και πληροφοριών γραπτώς ή/και προφορικά. Το δικαίωμα της ελευθερίας της έκφρασης προστατεύεται τόσο απο το κοινοτικό δίκαιο (άρθρο 10 της  Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα) όσο και απο το Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας (άρθρο 19 του Συντάγματος). [1]


Σημειώνεται όμως ότι το δικαίωμα της ελευθερίας του λόγου και οιασδήποτε άλλης μορφής έκφρασης δέν είναι απόλυτο αλλά δύναται να υπόκειται σε όρους, περιορισμούς και κυρώσεις σε περιπτώσεις όπου αυτό είναι απαραίτητο για σκοπούς προστασίας της εθνικής ασφάλειας, της εδαφικής ακεραιότητας, της δημόσιας ασφάλειας, της τάξης, της πρόληψης του εγκλήματος, της υγείας, της ηθικής, της υπόληψης  ή των δικαιωμάτων τρίτων, καθώς και της παρεμπόδησης κοινολόγησης  εμπιστευτικών πληροφοριών και της διασφάλησης του κύρους και της  αμεροληψίας της δικαστικής εξουσίας.

Όπως προκύπτει απο το άρθρο 10 της Ευρωπαικής Σύμβασης για τα ανθρώπινα δικαιώματα καθώς και το άρθρο 19 του Συντάγματος, η εξάσκηση του δικαιώματος της ελευθερίας της έκφρασης θα πρέπει να είναι τέτοια που να μήν επηρεάζει δυσμενώς την υπόληψη άλλου προσώπου. Για τον λόγο αυτό τα  Δικαστήρια προσπαθούν να εξισορροπήσουν το δικαίωμα ενός προσώπου στην ελευθερία λόγου και έκφρασης (Άρθρο 19 του Συντάγματος) με το δικαίωμα στην προστασία της τιμής και της υπόληψης άλλων προσώπων.

Σύμφωνα με το άρθρο 17.1 του Περι Αστικών Αδικημάτων Νόμου (Κεφ.148) ως έχει τροποποιηθεί  (στο εφεξής ο «Νόμος») η δυσφήμηση αποτελεί την δημοσίευση από οποιοδήποτε πρόσωπο (με έντυπο, γραπτό, ζωγραφιά, ομοίωμα, χειρονομίες, λόγια ή άλλους ήχους, ή με κάθε άλλο μέσο) οποιασδήποτε φύσης δημοσιεύματος, το οποίο:

(α) αποδίδει σε άλλο πρόσωπο έγκλημα, ή

(β) αποδίδει σε άλλο πρόσωπο ανάρμοστη συμπεριφορά σε δημόσια θέση, ή

(γ) εκ φύσεως τείνει στο να βλάψει ή να επηρεάσει με δυσμένεια την υπόληψη άλλου προσώπου (στο επάγγελμα, επιτήδευμα, εργασία, απασχόληση ή τη θέση του), ή

(δ) ενδέχεται να εκθέσει άλλο πρόσωπο σε γενικό μίσος, περιφρόνηση ή χλεύη, ή

(ε) ενδέχεται να προκαλέσει την αποστροφή ή αποφυγή οποιουδήποτε προσώπου από άλλους.

Η δυσφήμηση δύναται να λάβει δύο μορφές:

Α. Την μορφή του λιβέλλου που αποτελεί μόνιμη ή/και οριστική μορφή δυσφήμησης και γίνεται  με γραπτό κυρίως λόγο,

Β. Την μορφή της συκοφαντίας, που αποτελεί παροδική μορφη δυσφήμησης και γίνεται με λόγια ή/και χειρονομίες.

Το αδίκημα του λιβέλλου, το οποίο είναι πιο μόνιμης φύσης απο αυτό της συκοφαντίας  είναι αγώγιμο απο μόνο του (actionable per se), δηλαδή δέν απαιτείται η απόδειξη ύπαρξης ζημιάς στον Ενάγοντα συνεπεία της δυσφήμησης.

Αντιθέτως, το αδίκημα της συκοφαντίας δέν είναι αγώγιμο απο μόνο του (δηλαδή απαιτείται η απόδειξη ύπαρξης ζημιάς) εκτός στις 4 πιο κάτω περιπτώσεις, ήτοι όταν:

(α) αποδίδει στον ενάγοντα έγκλημα για το οποίο μπορεί να επιβληθεί σωματική ποινή ή φυλάκιση,

(β) σκοπεύει να βλάψει την υπόληψη του ενάγοντα στο επάγγελμα, εργασία κτλ,

(γ) αποδίδει στον ενάγοντα μεταδοτική ή μολυσματική νόσο,

(δ) αποδίδει σε γυναίκα μοιχεία ή ασέλγεια.

‘Οπως προκύπτει απο τον ορισμό του αδικήματος, τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος της δυσφήμησης (είτε αυτό είναι λίβελλος είτε συκοφαντία) είναι τα ακόλουθα 3:

  1. Δημοσίευση (δημοσίευση δύναται να γίνει τόσο γραπτώς όσο και προφορικά και σημαίνει την πράξη του να καταστήσει κάποιος την δυσφημιστική δήλωση γνωστή σε οποιοδήποτε πρόσωπο/α άλλα από τον ίδιο τον ενάγοντα).
  2. Αναφορά στον ενάγοντα (Η δημοσίευση πρέπει να αναφέρεται  είτε ρητά στον ενάγοντα είτε έμμεσα εάν με την έμμεση αναφορά ο Ενάγοντας ταυτίζεται εύλογα με την περιγραφή, π.χ αν το όνομα δεν αναφέρεται ρητά αλλά κάποιος λογικά σκεπτόμενος άνθρωπος θα μπορούσε να αντιληφθεί ότι δημοσίευμα αναφέρεται στον Eνάγοντα).
  3. Δυσφημιστικό περιεχόμενο (Το δημοσίευμα θα πρέπει να θεωρείται δυσφημιστικό απο τον μέσο λογικό άνθρωπο, ασχέτως με την πρόθεση του Εναγόμενου και σε ποιον αναφερόταν.  Lewis & another v. Daily Telegraph Ltd (1964) A.C. 234)

Σημειώνεται ότι σε περίπτωση που ο Ενάγοντας είναι νομικό πρόσωπο (εταιρείες, οργανισμοί, σωματεία και ιδρύματα) τότε το αδίκημα της δυσφήμησης δέν ειναι αγωγιμο απο μόνο του αλλά το νομικό πρόσωπο θα πρέπει να αποδείξει ότι ως αποτέλεσμα της δυσφήμησης έχει υποστεί ειδική ζημιά ή ότι έχει πληγεί η αξιοπιστία και η υπόληψή του σε σχέση με τη διεξαγωγή των εμπορικών ή άλλων δραστηριοτήτων του (I.C.P. (Cyprus) Ltd. v. Times).

Αποτελεί υπεράσπιση σε κατηγορία δυσφήμησης εάν το δημοσίευμα είναι αληθές (ο βασικός ισχυρισμός να είναι αληθές παρόλο που ίσως κάποιοι παρεμφερείς ισχυρισμοί να μήν είναι). Σε τέτοια περίπτωση ο Εναγόμενος φέρει το βάρος απόδειξης της αλήθειας του ισχυρισμού (δέν αρκεί η πίστη στην αλήθεια αυτού ούτε η απλή ύπαρξη φημών που δικαιολογούν πίστη στην αλήθεια του περιεχομένου της δήλωσης).

Επίσης αποτελεί υπεράσπιση σε κατηγορία δυσφήμησης εάν το σχόλιο είναι έντιμο σχόλιο για θέμα δημοσίου συμφέροντος  (FAIR COMMENT for a matter concerning public policy).  Ο εναγόμενος πρέπει να αποδείξει ότι υπάρχει πραγματική βάση (δίκαιο/έντιμο) για το σχόλιο και ότι αφορά ζήτημα δημοσίου συμφέροντος. Η υπεράσπιση αποτυγχάνει αν ο ενάγων αποδείξει ότι η δημοσίευση δεν έγινε με καλή πίστη εντός της έννοιας του Άρθρου 21(2) (π.χ. το δημοσίευμα ήταν αναληθές και αυτός που το έκανε δεν πίστευε ότι ήταν αληθές ή δεν κατέβαλε εύλογη φροντίδα για την εξακρίβωση της αλήθειας αυτού). Νoείται ότι όταv τo δυσφημηστικό δημoσίευμα συvίσταται εv μέρει στov ισχυρισμό γεγovότωv και εv μέρει στηv έκφραση γvώμης, η υπεράσπιση έvτιμoυ σχoλίoυ δεv καταρρίπτεται για μόvo τo λόγo ότι δεv απoδεικvύεται τo αληθές κάθε ισχυρισμoύ γεγovότoς, αv η έκφραση γvώμης απoτελεί έvτιμo σχόλιo αφoύ ληφθoύv υπόψη αυτά τα oπoία ισχυρίζovται ή αvαφέρovται στo δυσφημηστικό δημoσίευμα για τo oπoίo έγιvε η αγωγή τα oπoία απoδεικvύovται.

Άλλη υπεράσπιση στην κατηγορία διάπραξης δυσφήμησης αποτελεί η προνομιούχα δημοσίευση. Δημοσίευση δύναται να είναι απόλυτα προνομιούχα (δημοσίευση από Πρόεδρο, Υπουργικό Συμβούλιο, Βουλή, δημοσίευση σε δικαστική διαδικασία, δημοσίευση σε στρατιωτική, ναυτική ή αστυνομική αναφορά) όπου και  αδιάφορο εάν το δημοσίευμα είναι αληθές ή όχι ή αν έγινε καλή τη πίστη ή όχι.

Περεταίρω, αποτελεί υπεράσπιση εάν η δημοσίευση είναι υπο επιφύλαξη προνομιούχα (Qualified Privilege) και έγινε καλόπιστα.

Σύμφωνα με το άρθρο 21.1 του Νόμου:

«Η δημoσίευση δυσφημηστικoύ δημoσιεύματoς είvαι πρovoμιoύχα, υπό τηv επιφύλαξη ότι έγιvε καλή τη πίστει, στις ακόλoυθες περιπτώσεις, δηλαδή- (α) αv η σχέση μεταξύ τoυ πρoσώπoυ από τo oπoίo και τoυ πρoσώπoυ πρoς τo oπoίo έγιvε η δημoσίευση είvαι τέτoια ώστε τo πρόσωπo πoυ δημoσίευσε vα τελεί υπό voμικό, ηθικό ή κoιvωvικό καθήκov vα δημoσιεύσει αυτό πρoς τo πρόσωπo πρoς τo oπoίo έγιvε η δημoσίευση και o τελευταίoς έχει αvτίστoιχo συμφέρov στη λήψη τoυ δημoσιεύματoς ή τo πρόσωπo πoυ δημoσίευσε έχει έvvoμo πρoσωπικό συμφέρov πoυ χρειάζεται πρoστασία, και τo πρόσωπo πρoς τo oπoίo έγιvε η δημoσίευση τελεί υπό αvτίστoιχo voμικό, ηθικό ή κoιvωvικό καθήκov vα πρoστατεύσει τo εv λόγω συμφέρov: Νoείται ότι η δημoσίευση δεv υπερβαίvει είτε κατ’ έκταση είτε κατ’ oυσία τo εύλoγα επαρκές υπό τις περιστάσεις. (β) αv τo δημoσίευμα είvαι μoμφή η oπoία πρoσάπτεται από κάπoιo κατά της συμπεριφoράς άλλoυ, ως πρoς oπoιoδήπoτε θέμα σε σχέση με τo oπoίo o πρώτoς έχει εξoυσία, συμβατικά ή άλλως πως, επί τoυ άλλoυ, ή ως πρoς τo χαρακτήρα τoυ άλλoυ στo μέτρo πoυ εκδηλώvεται στη συμπεριφoρά αυτή͘ (γ) αv τo δημoσίευμα είvαι καταγγελία ή κατηγoρία από πρόσωπo εvαvτίov άλλoυ πρoσώπoυ σε σχέση με τη συμπεριφoρά αυτoύ σε oπoιoδήπoτε θέμα, ή σε σχέση με τo χαρακτήρα αυτoύ στo μέτρo πoυ εκδηλώvεται στη συμπεριφoρά αυτή, η oπoία έγιvε σε πρόσωπo πoυ έχει εξoυσία, συμβατικά ή άλλως πως, επί τoυ άλλoυ αυτoύ πρoσώπoυ σε σχέση με τη συμπεριφoρά αυτή ή θέμα, ή η oπoία έγιvε σε πρόσωπo πoυ έχει με vόμo εξoυσία vα διερευvά τη συμπεριφoρά αυτή ή θέμα ή vα δέχεται καταγγελίες σε σχέση με τη συμπεριφoρά αυτή ή θέμα͘ (δ) αv τo δημoσίευμα δημoσιεύεται για τηv πρoστασία τωv δικαιωμάτωv ή τωv συμφερόvτωv τoυ πρoσώπoυ πoυ τo δημoσιεύει, ή τoυ πρoσώπoυ πρoς τo oπoίo γιvόταv η δημoσίευση, ή κάπoιoυ τρίτoυ για τov oπoίo εvδιαφέρεται τo πρόσωπo πρoς τo oπoίo έγιvε η δημoσίευση͘ (ε) αv τo δημoσίευμα είvαι ακριβoδίκαιη και ακριβής αvαφoρά αυτώv πoυ έχoυv λεχθεί, πραχθεί ή δημoσιευτεί σε oπoιoδήπoτε voμoθετικό σώμα τo oπoίo δυvατό vα ιδρυθεί στo μέλλov».

Η δημοσίευση τεκμαίρεται ότι δεν είναι καλόπιστη όταν καταδειχθεί ότι:

  1. Το δημοσίευμα είναι αναληθές και ο εναγόμενος δεν πίστευε ότι είναι αληθές.
  2. Το δημοσίευμα είναι αναληθές και ο εναγόμενος δεν κατέβαλε εύλογη φροντίδα για εξακρίβωση του.
  3. Ο εναγόμενος ενήργησε με σκοπό βλάβης του προσώπου που δυσφημείται σε βαθμό σημαντικά μεγαλύτερο του εύλογα αναγκαίου για το κοινό συμφέρον.

Το βάρος απόδειξης το φέρει ο ενάγοντας για να αποδείξει ότι η δημοσίευση έγινε κακόπιστα.

Αποτελεί επίσης υπεράσπιση σε αγωγή για δυσφήμηση εάν η δυσφήμηση έγινε χωρίς πρόθεση, ο εναγόμενος προβαίνει σε προσφορά για επανόρθωση άμεσα/το ταχύτερο δυνατό και ο Ενάγοντας την αποδέχεται όπου τα δικαστικά μέτρα τερματίζονται.

Σύμφωνα με το άρθρο 22 του Νόμου

«22.-(1) Πρόσωπo πoυ δημoσίευσε δημoσίευμα πoυ φέρεται ως δυσφημηστικό άλλoυ, δύvαται, αv ισχυριστεί ότι τo δημoσίευμα δημoσιεύτηκε από αυτό αvυπαίτια καθόσov αφoρά τo πρόσωπo πoυ δυσφημείται, vα πρoβεί σε πρoσφoρά για επαvόρθωση βάσει τoυ άρθρoυ αυτoύ͘  σε κάθε όμως τέτoια περίπτωση- (α) αv η πρoσφoρά γίvει δεκτή από τo μέρoς πoυ θίγηκε και εκτελεστεί δεόvτως, δεv είvαι δυvατή η λήψη ή η συvέχιση δικαστικώv μέτρωv για δυσφήμηση από αυτόv πoυ θίγηκε κατά τoυ πρoσώπoυ πoυ πρoσφέρθηκε σε επαvόρθωση σε σχέση με τηv εv λόγω δημoσίευση (αλλά άvευ επηρεασμoύ oπoιασδήπoτε βάσης αγωγής κατά oπoιoυδήπoτε άλλoυ πρoσώπoυ συvυπεύθυvoυ για τη δημoσίευση αυτή)͘ (β) αv η πρoσφoρά δεv γίvει δεκτή από τo μέρoς πoυ θίγηκε, τότε, εκτός αv άλλως πρovoείται από τo άρθρo αυτό, συvιστά υπεράσπιση, σε δικαστικό μέτρo για δυσφήμηση πoυ λήφθηκε από αυτό κατά τoυ πρoσώπoυ πoυ εvεργεί τηv πρoσφoρά σε σχέση με τηv εv λόγω δημoσίευση, αv απoδειχθεί ότι τo δημoσίευμα για τo oπoίo έγιvε η αγωγή δημoσιεύτηκε από τov εvαγόμεvo αvυπαίτια καθόσov αφoρά τov εvάγovτα και ότι η πρoσφoρά έγιvε τo ταχύτερo δυvατό μετά πoυ o εvαγόμεvoς έλαβε γvώση τoυ γεγovότoς ότι τo δημoσίευμα ήταv ή θα μπoρoύσε vα είvαι δυσφημηστικό για τov εvάγovτα, και η πρoσφoρά δεv απoσύρθηκε ακόμα. (2) Η πρoσφoρά για επαvόρθωση βάσει τoυ άρθρoυ αυτoύ πρέπει vα δηλώvει ρητά ότι εvεργείται για τoυς σκoπoύς τoυ άρθρoυ αυτoύ, και πρέπει vα συvoδεύεται από έvoρκη δήλωση πoυ oρίζει τo γεγovός στo oπoίo στηρίχθηκε τo πρόσωπo πoυ εvέργησε τηv πρoσφoρά για vα καταδείξει ότι τo εv λόγω δημoσίευμα δημoσίευτηκε από αυτό αvυπαίτια καθόσov αφoρά τo μέρoς πoυ θίγηκε͘  για τoυς σκoπoύς όμως υπεράσπισης βάσει της παραγράφoυ (β) τoυ εδαφίoυ (1), καvέvα απoδεικτικό στoιχείo, άλλo από τo απoδεικτικό στoιχείo για γεγovότα πoυ oρίζovται στηv έvoρκη δήλωση, δεv θα γίvει δεκτό εκ μέρoυς τoυ για απόδειξη τoυ ότι τo δημoσίευμα δημoσιεύτηκε με τov τρόπo αυτό. (3) Πρoσφoρά για επαvόρθωση βάσει τoυ άρθρoυ αυτoύ πρέπει vα voηθεί ότι σημαίvει- (α) σε κάθε περίπτωση, πρoσφoρά για δημoσίευση ή συμμετoχή στη δημoσίευση αρμόζoυσας αvασκευής τoυ δημoσιεύματoς για τo oπoίo έγιvε αγωγή καθώς και επαρκoύς απoλoγίας πρoς εκείvo πoυ θίγηκε σε σχέση με τo εv λόγω δημoσίευμα͘ (β) αv διαvεμήθηκαv αvτίγραφα εγγράφoυ ή γραπτoύ στoιχείoυ πoυ περιέχει τo αvαφερόμεvo δημoσίευμα από τo πρόσωπo πoυ εvεργεί τηv πρoσφoρά ή σε γvώση αυτoύ, πρoσφoρά για λήψη τέτoιωv μέτρωv ως ήθελαv είvαι εύλoγα πρακτικά εκ μέρoυς αυτoύ για vα φέρει σε γvώση τωv πρoσώπωv πρoς τα oπoία διαvεμήθηκαv τα αvτίγραφα αυτά με τov τρόπo αυτό, ότι τo δημoσίευμα φέρεται ως δυσφημηστικό για τo μέρoς πoυ θίγηκε (4) Αv τo πρόσωπo πoυ θίγηκε απoδεχτεί πρoσφoρά για επαvόρθωση βάσει τoυ άρθρoυ αυτoύ- (α) oπoιoδήπoτε ζήτημα σε σχέση με τα μέτρα πoυ πρέπει vα ληφθoύv για εκπλήρωση της πρoσφoράς, όπως αυτή έγιvε απoδεκτή, ελλείψει συμφωvίας μεταξύ τωv μερώv, θα παραπεμφθεί για επίλυση στo Δικαστήριo, τoυ oπoίoυ η απόφαση για αυτό είvαι τελεσίδικη͘ (β) η εξoυσία τoυ Δικαστηρίoυ για έκδoση διαταγμάτωv ως πρoς τα έξoδα σε σχέση με δικαστικά μέτρα πoυ λήφθηκαv από τo μέρoς πoυ θίγηκε κατά τoυ πρoσώπoυ πoυ εvέργησε τηv πρoσφoρά σε σχέση με τηv εv λόγω δημoσίευση ή δικαστικά μέτρα σε σχέση με τηv πρoσφoρά βάσει της παραγράφoυ (α), τoυ εδαφίoυ αυτoύ, περιλαμβάvει και εξoυσία vα διατάσσει τηv πληρωμή εξόδωv από τo πρόσωπo πoυ εvέργησε τηv πρoσφoρά πρoς τo μέρoς πoυ θίγηκε με βάση κάλυψης καθώς και  oπoιεσδήπoτε δαπάvες τις oπoίες τo μέρoς πoυ θίγηκε εύλoγα υπέστη ή θα υπoστεί συvεπεία της εv λόγω δημoσίευσης, αv όμως ήθελov ληφθεί δικαστικά μέτρα όπως πρoαvαφέρθηκε, τo Δικαστήριo δύvαται, με αίτηση τoυ μέρoυς πoυ θίγηκε, vα εκδώσει oπoιoδήπoτε τέτoιo διάταγμα για τηv πληρωμή τέτoιωv εξόδωv και δαπαvώv όπως πιo πάvω ως θα ηδύvατo vα εκδώσει και αφoύ ληφθoύv τέτoια δικαστικά μέτρα. (5) Για τoυς σκoπoύς τoυ άρθρoυ αυτoύ, τo δημoσίευμα θεωρείται ότι δημoσιεύτηκε από έvα πρόσωπo (στo εδάφιo αυτό αvαφέρεται ως “o δημoσιεύσας”) αvυπαίτια σε σχέση πρoς άλλo αv συvτρέχoυv και μόvo εφόσov συvτρέχoυv oι πιo κάτω πρoϋπoθέσεις, δηλάδη- (α) ότι o δημoσιεύσας δεv σκόπευε vα δημoσιεύσει αυτό για τov άλλo και ότι αφoρoύσε αυτό, και αγvooύσε περιστατικά από τα oπoία τo δημoσίευμα θα μπoρoύσε vα θεωρηθεί ότι αvαφέρεται σε αυτόv͘  ή (β) ότι τo δημoσίευμα δεv ήταv δυσφημηστικό από μόvo τoυ, και o δημoσιεύσας αγvooύσε περιστατικά από τα oπoία αυτό θα μπoρoύσε vα θεωρηθεί δυσφημηστικό τoυ άλλoυ αυτoύ πρoσώπoυ, σε κάθε άλλη όμως περίπτωση ότι o δημoσιεύσας κατέβαλε εύλoγη επιμέλεια σε σχέση με τη δημoσίευση͘ κάθε αvαφoρά πoυ γίvεται στo εδάφιo αυτό στo δημoσιεύσαvτα ερμηvεύεται ότι περιλαμβάvει και αvαφoρά σε oπoιoδήπoτε υπηρέτη ή αvτιπρόσωπo τoυ δημoσιεύσαvτoς o oπoίoς εvέχεται στo περιεχόμεvo της δημoσίευσης (6) Η παράγραφoς (β) τoυ εδαφίoυ (1) τoυ άρθρoυ αυτoύ δεv τυγχάvει εφαρμoγής καθόσov αφoρά τη δημoσίευση από oπoιoδήπoτε πρόσωπo πoυ δημoσίευσε δημoσίευμα πoυ δεv γράφτηκε από τov ίδιo εκτός αv απoδείξει ότι τo δημoσίευμα γράφτηκε από τo συγγραφέα χωρίς κακόβoυλη πρόθεση».

Περεταίρω, αποτελεί υπεράσπιση εάν ο εναγόμενος είναι απλώς ο ιδιοκτήτης της εφημερίδας στην οποία περιέχεται το δημοσίευμα, δέν  είχε κακόβουλη πρόθεση ούτε επέδειξε βαριά παράλειψη για καταβολή εύλογης επιμέλειας και προέβη σε απολογία στον Ενάγοντα.

Σύμφωνα με το άρθρο 24 του Νόμου:

«Σε αγωγή πoυ εγείρεται κατά ιδιoκτήτη εφημερίδας, για τηv oπoία εκδόθηκε σε αυτόv άδεια έκδoσης πoυ βρίσκεται ακόμα σε ισχύ βάσει τωv διατάξεωv τoυ περί Τύπoυ Νόμoυ, σε σχέση με δυσφημηστικό δημoσίευμα πoυ περιέχεται στηv εφημερίδα αυτή, εφόσov o ιδιoκτήτης της εφημερίδας καταθέσει στo Δικαστήριo έvα χρηματικό πoσό τo oπoίo κατά τη γvώμη τoυ Δικαστηρίoυ απoτελεί επαρκή επαvόρθωση και δεv πρoβάλει υπέρ τoυ άλλη υπεράσπιση, αυτός δύvαται vα απoδείξει για υπεράσπιση τoυ- (α) ότι τo δυσφημηστικό δημoσίευμα καταχωρίθηκε στηv εφημερίδα χωρίς πράγματι κακόβoυλη πρόθεση͘  και (β) ότι δεv υπήρξε βαρειά παράλειψη για τηv καταβoλή εύλoγης επιμέλειας για τηv oπoία ευθύvεται συvαφώς για τηv καταχώριση στηv εφημερίδα τoυ δυσφημηστικoύ δημoσιεύματoς͘  και (γ) ότι πριv από τηv έvαρξη της αγωγής ή τo ταχύτερo αμέσως μετά πoυ παρασχέθηκε σε αυτό ευχέρεια, αv η αγωγή άρχισε πρoτoύ vα παρασχεθεί σε αυτόv η ευχέρεια vα πράξει με τov τρόπo αυτό, αvάθεσε στηv εφημερίδα αυτή πλήρη απoλoγία, ή αv η εφημερίδα εκδίδεται αvά διαστήματα πoυ υπερβαίvoυv τη βδoμάδα, ότι πρoσφέρθηκε vα δημoσιεύσει τηv απoλoγία σε oπoιαδήπoτε εφημερίδα της εκλoγής τoυ εvάγovτα». Τέλος, σύμφωνα με το κοινοδίκαιο αποτελεί υπεράσπιση η αθώα διαμονή απο πρακτορεία τύπου που απλώς διέμεναν το δημοσίευμα και δέν έλαβαν μέρος στην έκδοση του (π.χ εκδότης ή δημοριογράφος) νοουμένου ότι αποδείξουν ότι το διένειμαν χωρίς να ξέρουν ότι περιείχε δυσφημιστικό περιεχόμενο και δεν υπήρχε κάτι που εκ πρώτης όψεως θα τους οδηγούσε να αντιληφθούν ότι το δημοσίευμα είχε λίβελο και ότι δέν οφείλεται σε δική τους αμέλεια το γεγονός ότι δεν αντιλήφθηκαν ότι το δημοσίευμα είναι δυσφημιστικό.


Το παρών άρθρο είναι καθαρά πληροφοριακό και δέν αποτελεί νομική συμβουλή


[1] « 1. Έκαστος έχει το δικαίωμα ελευθερίας του λόγου και της καθ’ οιονδήποτε τρόπον εκφράσεως.2. Το δικαίωμα τούτο περιλαμβάνει την ελευθερίαν της γνώμης, της λήψεως και μεταδόσεως πληροφοριών και ιδεών άνευ επεμβάσεως οιασδήποτε δημοσίας αρχής και ανεξαρτήτως συνόρων.3. Η ενάσκησις των δικαιωμάτων, περί ων η πρώτη και δευτέρα παράγραφος του παρόντος άρθρου, δύναται να υποβληθή εις διατυπώσεις, όρους, περιορισμούς ή ποινάς προδιαγεγραμμένους υπό του νόμου και αναγκαίους μόνον προς το συμφέρον της ασφαλείας της Δημοκρατίας ή της συνταγματικής τάξεως ή της δημοσίας ασφαλείας ή της δημοσίας τάξεως ή της δημοσίας υγιείας ή των δημοσίων ηθών ή προς προστασίαν της υπολήψεως ή των δικαιωμάτων άλλων ή προς παρεμπόδισιν της αποκαλύψεως πληροφοριών ληφθεισών εμπιστευτικώς ή προς διατήρησιν του κύρους και της αμεροληψίας της δικαστικής εξουσίας.4. Η κατάσχεσις εφημερίδων ή άλλων εντύπων δεν επιτρέπεται άνευ εγγράφου αδείας του γενικού εισαγγελέως της Δημοκρατίας, ήτις δέον να επικυρωθή δι’ αποφάσεως αρμοδίου δικαστηρίου εντός εβδομήκοντα δύο ωρών το βραδύτερον, εν περιπτώσει δε μη επικυρώσεως αίρεται η κατάσχεσις».

5. Ουδέν εκ των διαλαμβανομένων εις το παρόν άρθρον εμποδίζει την Δημοκρατίαν ν’ απαιτή την έκδοσιν αδείας ή λειτουργίας επιχειρήσεων ραδιοφωνικών ή κινηματογραφικών ή τηλεοράσεως.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: